◄ 3153. mataiotés ►
Thayer's Greek Lexicon STRONGS NT 3153: ματαιότης ματαιότης, ματαιότητος, ἡ (μάταιος, which see), a purely Biblical and ecclesiastical word ((Pollux 50:6 c. 32 § 134)); the Sept. for הֶבֶל (often in Ecclesiastes), also for שָׁוְא, etc.; vanity; a. what is devoid of truth and appropriateness: ὑπέρογκα ματαιότητος (genitive of quality), 2 Peter 2:18. b. perverseness, depravation: τοῦ νως, Ephesians 4:17. c. frailty, want of vigor: Romans 8:20. Forms and Transliterations ματαιότης ματαιότητα ματαιότητας ματαιοτητι ματαιότητι ματαιοτητος ματαιότητος ματαιότητός ματαιοτήτων mataioteti mataiotēti mataióteti mataiótēti mataiotetos mataiotētos mataiótetos mataiótētos Links Interlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts