◄ 4363. prospiptó ►
Thayer's Greek Lexicon STRONGS NT 4363: προσπαίω προσπαίω (for the more common προσπταίω): 1 aorist προσεπαισα; to beat against, strike upon: intransitive προσεπαισαν τῇ οἰκία, Matthew 7:25 Lachmann; but cf. Buttmann, 40 (34) n. (Schol. ad Aeschylus Prom. 885; (Sophocles fragment 310 variant); Byzantine writings.) STRONGS NT 4363: προσπίπτω προσπίπτω: imperfect προσέπιπτον; 2 aor, 3 person singular προσέπεσε, 3 person plural (Matthew 7:25) προσέπεσον R G. προσέπεσαν T Tr WH (see πίπτω, at the beginning), participle feminine προσπεσοῦσα; from Homer down; properly, to fall toward, fall upon (πρός, IV. 1) i. e. 1. to fall forward, to fall down, prostrate oneself before, in homage or supplication: with the dative of a person, at one's feet, Mark 3:11; Mark 5:33; Luke 8:28, 47; Acts 16:29 (Psalm 94:6 (); Polybius, Plutarch, others); τοῖς γόνασι τίνος, Luke 5:8 (Euripides, Or. 1332; Plutarch); πρός τούς πόδας τίνος, Mark 7:25. 2. to rush upon, beat against: τῇ οἰκία (of winds beating against a house), Matthew 7:25 (not Lachmann; cf. προσπαίω). Forms and Transliterations προσεπεσαν προσέπεσαν προσέπεσε προσεπεσεν προσέπεσεν προσέπεσον προσέπιπτεν προσεπιπτον προσέπιπτον προσπεσόν προσπεσουσα προσπεσούσα προσπεσοῦσα προσπέσωμεν πρόσπιπτε προσπίπτων prosepesan prosépesan prosepesen prosépesen prosepipton prosépipton prospesousa prospesoûsa Links Interlinear Greek • Interlinear Hebrew • Strong's Numbers • Englishman's Greek Concordance • Englishman's Hebrew Concordance • Parallel Texts